17 Ağustos 2012 Cuma
güle gül'e
balığa...
ben gidemem yar olmadan yanımda, güle güle
bülbülü de yanımıza alıp öyle gidelim gül'e
göçüp gitsem bu alemden üç beş güne
isterim yarin yüzü ağlamaya, hep güle.
resim: "still life with plaster torso, a rose and two novels" -van gogh-
12 Ağustos 2012 Pazar
BİR'denBir'e
Dehr içinde mest-ü hayran gezerken, dedi sırrım bana aşıklara karış aşık ola gör. ne cevherler vardır kaynak içinde... Derde düştün, niçin derman ararsın? Aşıklar dert arar derman içinde.
Sonunda olanlar oldu BirdenBire oldu...
-Hayırdır nereye yolculuk?
-Aslımıza gidiyoruz.
Ben bu satırları okurken dışaırda okunmaya başlayan cenaze salası. Herkes bir şeyleri okur her gün, herkesin bir şeyleri elbet okunur bir gün. Bu yolculuğa talip olmak ölmeden önce ölmek gibi bir şey. İnna lillahi ve İnna ileyhi raciun. 'Muhakkak ki O'na döneceğiz.'
Bazı kitaplar vardır, tamamıyla seni anlatır ama anlık olan seni belki 1 ay önce okusan sana bir şey ifade etmeyecek olan kitap, öyle bir zamanda karşına çıkar ki kalbinin kalemiyle yazmışlar hissi oluşur. bitmesin istersin her satırında yoğunlaşmak uzun uzun düşünmek istersin.
Yokluk yolculuğuna çıkmış bir üniversite hocasının ilk adımlarını gençlik yıllarını içindeki yangına su ararken aslında yangını körükleyecek OD'unu bulma yolculuğunu anlatan bir yazar... Seyr-i süluka çıkmış bir kula verilebilecek en güzel satırlar... her seher vaktini O'nu aramaya adamış kullar ile artık minicik de olsak ortak bir paydada bulunmanın verdiği sevinç, belki de hüzün hakkını veremiyor olmanın...
İşte ağlıyor yine şehir ağlıyor benim sevgilim içimi serinletsin diye gözyaşları, herkesten daha çok derviş bu şehir,herkesten daha içli ve duygulu, o ıslatırken gönülleri bir damla da biz akıtsak hüznümüzle...Sebepsiz hüzünle daha çok yaklaşırken O'na, O'nsuzluğun da verdiği hüznü aynı anda yaşar insan...
İşte yazarın ve benim yana yana söylediğim o cümleler ;
'Allah'ım ben de onlar gibi olabilir miyim? Ben de Hallac gibi kanımla abdest alıp eşiğinde 2 rekat aşk namazını kılabilir miyim? Ben de Rabia gibi dünyadan ahiretten geçebilir miyim? Çoğu Bir'e indirebilir miyim?
Bir'i gönlüme sindirebilir miyim? Sadece seni sevdiğim için namaz kılabilir miyim? Ne cehennemin ateşinden ne cennetinin sevdasından değil sadece senin için... Allah'ım ben de Harakan'lı bilge gibi12 yıl geceleri uykusuz eşiğinde niyaz edebilir miyim? Göz yaşıyla seccadeleri ıslatabilir miyim? Ben de kırk yamalı hırka giyip Gazneli Mahmud'un önüme serdiği altınları elimin tersiyle itebilir miyim? Yunus gibi kırk sene dergaha düzgün odun taşıyabilir miyim? Mısri gibi geceleri sabaha dek aşkla inleyebilir miyim?'... diye devam eden aşkla yazılmış satırlar. Bize Bir'e doğru giden yolun üstünde neler varmış diye gösteren satırlar.
ikibinonikininhaziranayındayayımlanmışbirkitapdervişbirkalptençıkansatırlarSadıkAbiyesonsuzteşekkürler...
Sadık Yalsızuçanlar'ın Birdenbire romanın kesitleriyle oluşan bu yazıyı bir de http://www.youtube.com/watch?v=o-Ecp605xUc bu melodi eşliğinde okuyun...
Sonunda olanlar oldu BirdenBire oldu...
-Hayırdır nereye yolculuk?
-Aslımıza gidiyoruz.
Ben bu satırları okurken dışaırda okunmaya başlayan cenaze salası. Herkes bir şeyleri okur her gün, herkesin bir şeyleri elbet okunur bir gün. Bu yolculuğa talip olmak ölmeden önce ölmek gibi bir şey. İnna lillahi ve İnna ileyhi raciun. 'Muhakkak ki O'na döneceğiz.'
Bazı kitaplar vardır, tamamıyla seni anlatır ama anlık olan seni belki 1 ay önce okusan sana bir şey ifade etmeyecek olan kitap, öyle bir zamanda karşına çıkar ki kalbinin kalemiyle yazmışlar hissi oluşur. bitmesin istersin her satırında yoğunlaşmak uzun uzun düşünmek istersin.
Yokluk yolculuğuna çıkmış bir üniversite hocasının ilk adımlarını gençlik yıllarını içindeki yangına su ararken aslında yangını körükleyecek OD'unu bulma yolculuğunu anlatan bir yazar... Seyr-i süluka çıkmış bir kula verilebilecek en güzel satırlar... her seher vaktini O'nu aramaya adamış kullar ile artık minicik de olsak ortak bir paydada bulunmanın verdiği sevinç, belki de hüzün hakkını veremiyor olmanın...
İşte ağlıyor yine şehir ağlıyor benim sevgilim içimi serinletsin diye gözyaşları, herkesten daha çok derviş bu şehir,herkesten daha içli ve duygulu, o ıslatırken gönülleri bir damla da biz akıtsak hüznümüzle...Sebepsiz hüzünle daha çok yaklaşırken O'na, O'nsuzluğun da verdiği hüznü aynı anda yaşar insan...
İşte yazarın ve benim yana yana söylediğim o cümleler ;
'Allah'ım ben de onlar gibi olabilir miyim? Ben de Hallac gibi kanımla abdest alıp eşiğinde 2 rekat aşk namazını kılabilir miyim? Ben de Rabia gibi dünyadan ahiretten geçebilir miyim? Çoğu Bir'e indirebilir miyim?
Bir'i gönlüme sindirebilir miyim? Sadece seni sevdiğim için namaz kılabilir miyim? Ne cehennemin ateşinden ne cennetinin sevdasından değil sadece senin için... Allah'ım ben de Harakan'lı bilge gibi12 yıl geceleri uykusuz eşiğinde niyaz edebilir miyim? Göz yaşıyla seccadeleri ıslatabilir miyim? Ben de kırk yamalı hırka giyip Gazneli Mahmud'un önüme serdiği altınları elimin tersiyle itebilir miyim? Yunus gibi kırk sene dergaha düzgün odun taşıyabilir miyim? Mısri gibi geceleri sabaha dek aşkla inleyebilir miyim?'... diye devam eden aşkla yazılmış satırlar. Bize Bir'e doğru giden yolun üstünde neler varmış diye gösteren satırlar.
ikibinonikininhaziranayındayayımlanmışbirkitapdervişbirkalptençıkansatırlarSadıkAbiyesonsuzteşekkürler...
Sadık Yalsızuçanlar'ın Birdenbire romanın kesitleriyle oluşan bu yazıyı bir de http://www.youtube.com/watch?v=o-Ecp605xUc bu melodi eşliğinde okuyun...
Etiketler:
birdenbire,
mor boya kalemi,
ülkü alko
30 Temmuz 2012 Pazartesi
Ağlamak
ağlamak bir bebeğin ihtiyacını duyurma yöntemi
bebeklikten çocukluğa geçenin naz hâli ağlamak
bir bulut tutumu bazen
bir duygu yoğunlaşması gözyaşı
aklın, belki mantık demeli, işlemediği, hislerin esamesinin okunduğu bir kriz biçimi
kâh sinirden kâh neş'eden ağlamak
ağlamak Allah'ın kullarıyla ilgili ayetlerini duydukça ağlamak
ağlamak pişman oldukça, tövbe ettikçe
ya ümitlendikçe
ağlamak dertlenip hâlimize
ağlamak kırılan hayalimize
ağlamak ayrılıkça, ağlamak vuslatça
ve ağlamak kalp burkuldukça
29 Temmuz 2012 Pazar
Esirge Ve Bağışla
ESİRGE VE BAĞIŞLA
‘Biz her şeye, esirgeyen ve bağışlayan, çokça esirgeyen ve çokça bağışlayan, Rabbin adıyla başlayan insanlarız’ ve O’nun adıyla başlamak boynumuzun borcu. Bizim O’nun adına, her isminin, her kelimesinin, her kıvrımına, muhtaçlığımızdan olsa da; bi türlü bu muhtaçlığı tam kabullenemeyiş bizimkisi. Koy verip gidememeler... Sadece dil ile tekrardan ibaret kalan kelimeler,La ilahe İlla’Allah’ lar, Hakkını veremeden söyleme cüretini göstersek de hep bir sığınış Rabb’e O’nun büyüklüğüne yüceliğine. Maksat niyetimizin halisane olduğunu belirtmek istercesine.İbrahim’i yakacak ateşi söndürmeye çalışan karınca misali, safımızı belli etmek için edilen kelamlar belki de, ACZ’imizin farkında olarak. Bu farkındalık içinde kalabilme sürerliliği umudumuz… hep bir umut…hep bir beklenti… Kundağındaki bebeğin mama beklemesi gibi bir ACZiyet, hasta yatağından kalkacak takati olmayan bir yaşlı teyzenin başkasına muhtaçlığından daha büyük bir ACZiyet daha büyük bir muhtaçlık. Öyle bir muhtaçlık ki; bunun için hasta ya da bebek olmaya gerek yok her anımızda O’nu hissetme varlığının yanımızda olduğunu hissetme ihtiyacı…
Tüm Kainat O’nu haykırırken yüzümüze bu duymazlık neyin nesi öyleyse?
Kimdir bizi O’na ulaşmaktan alıkoyan? En basitinden sabah namazımıza engel olan, sünneti seniyyeyi bir teferruat olarak görüp uygulamaktan aciz olan bizlerin kalbindeki bu rehavet nereden? kimden? Var mı içeride olanları göreniniz? İçerdekini görmüşlüğünüz?
Sadece içerdeki mi dışarıdakiler saymakla bitmezken; dışardakileri görmekten ve gözümüzü alamayışımızdan içimize dönemedik gitti.
Hani düsturumuzdu ‘bir lokma bir hırka’ hani ne zaman uyduk aklımızdaki ideal portreye. Ve daha hangi mazeretleri üreteceğiz kendimiz için ,daha ne kadar ertelemek planımızı? sanki biz erteleyince; ölüm saniyemiz, dakikamız, saatimiz, günümüz değişecekmiş gibi….
Dünyanın bütün sabahlarını alıp gitmeden buradan, karanlıklara gömülmeden;
'Seçkin bir kimse değilimİsmimin baş harfleri acz tutuyor
Bağışlamanı dilerim
Sana zorsa bırak yanayım
Kolaysa esirgeme
Hayat bir boş rüyaymış
Geçen ibadetler özürlü
Eski günahlar dipdiri
Seçkin bir kimse değilim
İsmimin baş harflerinde kimliğim
Bağışlanmamı dilerim
Sana zorsa bırak yanayım
Kolaysa esirgeme
Hayat boş geçti
Geri kalan korkulu
Her adımım dolu olsa
İşe yaramaz katında
Biliyorum
Bağışlanmamı diliyorum...’ (‘Abdurrahman Cahit Zarifoğlu’)
Desek ve başlasak sıfırdan.Adeta bir Necip Fazıl dönüşümü yaşasak içimizde. Ve dışa yansıtsak bunu. İşte O zaman Bir Hira Dinginliği kaplar mı her yanı?
Etiketler:
a. cahit zarifoğlu,
mor boya kalemi,
ülkü alko
12 Temmuz 2012 Perşembe
Ramazandan Bayrama
"Medine bir numûnedir. Doruğa ulaşan toprağın bitekliği,
katılığından parça parça olmuş, bulutları fevç fevç eritmiş ve ebediyyet
çiçeğinin kıtalara açılımında yıldız suları olarak akıtmıştır onları. Savaşlar
anne şefkatini aşan bir inceliğin ölçüsündedir.
Mekke,
sabrın tahammülle örüldüğü bir keyfiyet armasıdır. En çetin sınavlarla aşılan
engeller ve olgunlaşılan bir ocaktır. Hicret, bir yığın serüveniyle kutsal
aşamanın ebedî örneğidir.
Mekke ve Medine mührünü
basmıştır kâinata. Şam, Bağdat, Kahire ve İstanbul bu mührün yankısını
yansıtmakla şeref kazanmışlardır, asırlar boyu.
Oruç ayı
Allah'ın aylarından bir ay olduğu halde kutsanır hepimizce. Yakup'un oniki
kardeş içerisinde Yusuf'a olan ilgisi gibi bir şey Mevlâ'nın Ramazan'a değer
verişi çünkü. Bir sebep, bir kolaylık, bir şans. Rahman'ın taşan rahmet
deryasından fışkırıp bütün âsileri kapsayacak kadar geniş olan mağfiretinin
sergilendiği mübarek bir aydır o. Ruhlarımızı hicretten miraca kadar koşturup
bin aydan daha hayırlı geceleri barındırır bir gecesinde. Ruhumuz onunla
birlikte yeni bir muhasebe zeminine kavuşur. İmanlar tazelenir. Cennet ve
Cehennem yaklaşırlar iyice. Kabirden yana ülfet fazlalaşır. Münker ve Nekir,
isimlerinin ifade ettiği müphemlikten biraz olsun arınırlar. Vahyi, Cebrail’in
yeni iletişi anındaki sıcaklığıyla algılarız o saffet halimizde. Mikâil ve
İsrafil'in yükümlülüklerini hatırlayarak yeniden haykırırız yürekten
tasdiklerimizi. Çünkü engeller büyük ölçüde etkilerini kaybetmişlerdir.
Azrail'e "hoş geldin" diyebilme hünerini gösteriş derecelerine
yükselme seyrimizin kutsallığıyla coşmaktadır artık ruhlarımız.
Ferdinand'ın orduları alçakça üzerimize çullandığı an kendimizi savunma
imkânımız yok değildir aslında. Ama ne var ki El-Hamra sarayının ziynetleriyle
büyülenen beyinlerimiz şeytanların en büyük desteğidir. Kurtuba'nın elden
çıkması için şer ittifakı kemal bulmuştur. Oruç bu büyünün panzehiridir. Bu
ittifakı dağıtacak ve zaferin sıcak zevkini iftar saatlerinde ve Cennet
bahçelerinde hissettirecek bir savaş muştusudur o.
Oruçla birlikte safiyetine kavuşan ruhlarımız bin bir parçaya bölünen kutsal
avizenin görkemli anlarını hatırlarlar. Buhara ve Semerkant'a ulaşan ışık
huzmelerinin Konya ve Bursa'ya yansıyışının anısını duyumsarlar iftar öncesinde
ve Ramazan seherlerinde. Bütün bunları hatırlarlar da Allah'ın(cc) asla tebdile
uğramayan sünnetini afakî ve enfüsî boyutlarıyla sezinlerler.
Toplumsal alanda gereği gibi temsil edilemeyen mukaddes inançların nefse
tatbiki anında içine düşülen çıkılmazlar ve çarpıklıklar görülüp de artık
rüyayı hayata tercih ederek bir Yahya Kemâl gibi hatırlara gömülmek. Ama
bununla bitmez. Teravih hareketin ifadesidir. Kulluk halinin tekmilini simgeler
o. Hülyalara yer olmadığını hatırlatır sürekli.
Kutsal avizenin bir parçaya bölünmüş kıvılcımları çevrelerini fersiz
bırakmamalı. Gerçek kimliğine kavuşup başkalarına alet olmamak için yeniden
yekvücut olmak gerekliliktir. Boşlukta erimeyi, yok olmayı engellemenin tek
çaresi. Varlığın hakiki gayesine ulaşmasının alternatifsiz biçimi.
Oruç
maddesiyle, mânâsıyla, ruhuyla bedeniyle aramızdadır. Kendisinden çıkan rahmet
pınarlarını adeta gözlemliyoruz. O halde pınarın kaynağına daha bir yakınlık
gerek. Bir daha uzaklaşmamacasına. Hoş, pınarın başında olmakla bitmiyor işimiz.
Her birimiz kaplarımızın alabildiği kadarla yetinmek durumunda kalıyoruz.
Bayramlar zafer
sonuçları ve sevinçleridirler bir anlamda. Evet, nefse karşı yoğun olarak
verilen son bir aylık mücadeleyi bayramla kutluyoruz.
Bir
gün bahçemizin gülleri açılıp, şehitlerimizin kanlarıyla sulanan ağaçlarımız
yemişlerini verdikleri an verilen gerçek mücadelenin, orucun nefis çapında
temsil ettiği hakiki savaşın zafer çığlıklarının kulaklarımızda çınladığını
hissederiz.
Bir
gün yüreğimizin ta derinliklerinden "bugün bayram" diyebilmenin
hasretiyle kavrulan çilekeş müslümanların bayramları tebrike değerdir. Mübârek
olsun."
80'li yıllardaki bir Zaman Gazetesi'nden köşe yazısı.
8 Temmuz 2012 Pazar
zühdü seçemeyen zamanelerdik, biz.
![]() |
| http://zekizabeth.deviantart.com/favourites/#/d524wp5 |
hiçbir şey istememeyi iste'meli'yiz diyoruz
da;
hiçbir şey istememeyi, gerçekten istediğimizden emin olamıyoruz.
26 Haziran 2012 Salı
Keşfsever'in şefkatin büyüklüğünü fark edişi
![]() |
| Bouguereau / Young Mother Gazing At Her Child (1871) |
bu yüzden şefkat aşktan ve sevgiden daha kapsayıcı ve daha üstün bir duygudur.
24 Haziran 2012 Pazar
Sordum 3
Etiketler:
efdal,
efdal mevta,
sarı çiçek,
sordum
ZM / Sayısı Yaratılmışlar Adedince Olan Yollardan Biri Üzerine
Allah’a ulaşmak için yaratılmışlar adedince yollar vardır*
Bab-ı Aziz
Volume I
Biz tekçiyiz. Hakikatçiyiz. Doğrulardan bir doğru demiyoruz, en doğrusu, en kemali diyoruz seçtiğimiz’e. biz kendimizce bir cevap vermiyoruz hayatın belirsizliği sorusunun cevabına. Biz bir iddia sahibiyiz. Biz bir cümle sahibiyiz.
*
Biz rengârenk bir dünyada, herkesin kendince bir rengi seçip, o seçtiği renge en güzel dediği dünyada, bizim rengimiz beyaz diyenlerdeniz.
Biz seçtiğimizde, dinimizde, tüm renklerin ve tüm ben’celerin bulunduğu beyaz’ı seçenlerdeniz. Biz beyazı seçtiğimiz için değil, beyazda tüm renklerin olduğunu bildiğimiz için, beyazı yüceltenlerdeniz. Biz beyazın hakikat olduğunu belleyenlerdeniz.
Biz şüpheciyiz. Seçtiğimizin en olduğu inancı olsa da içimizde, diğer renklerin en’liğini bir düşünenlerdeniz. Şüphenin imanla bir gittiğini, şüphenin vesvese’ye dönüşmediği müddetçe güzel bir şey olduğunu öğrenenlerdeniz.
***
İtminan olmamış, sükûn bulmamış kimi huzursuz ruhların şüphelerinin –vesveseye dönüşmediği müddetçe- çok da zararlı olmadığı düşüncesinde olan bir beşerin yazdıklarıydı.
Başladığımız yere dönelim;
Allah’a ulaşmak için yaratılmışlar adedince yollar vardır.
Etiketler:
Allah'a ulaşmak için yollar,
hakikatçi,
şüpheci,
tek'çi,
ZM.
19 Haziran 2012 Salı
Krikotrajik
sessizlik; sözsüzlük ve demsizlik demek
çokluğunu azaltmıyor hiç susuşlar
filistin’e daha çok hanzalalar gerek
masum sarsılıyor halen geçerken tanklar
senle dalgın geçen her dakika bir çağrı
sürülür, inletir kader; nizam-ı alem
el aksa’dan akdeniz’e doğru
tedavin grosbe, kötü ibranicem.
bkz: krikolojik
18 Haziran 2012 Pazartesi
Krikolojik
sensizlik sonsuzluk ve densizlik demek
yokluğunu aratmıyor hiç kuluçlar
üsküdara daha çok altyapı hizmeti gerek
masam sarsılıyor halen geçerken araçlar
senle kırgın geçen her dakika bir ağrı
süzülür inletir keder, gam, elem
spatulamdan diz kapaklarıma doğru
tedavim ölümdür, malum neticem
Etiketler:
hacı,
hoca,
krikolojik,
tencere
10 Haziran 2012 Pazar
Her an
musa olabilirim her an
git birkaç yahudi bul bana
tutkallı sehpalar gezinsin ipek halılarımda
musa olabilirim her an
gel kızıldeniz ol bana
seni biçmemin bir anlamı olsun
baldırı çıplak dervişler dalaşıyor
beynimin aileye mahsus kısmında
musa olabilirim her an
bir tokatlık müritler bul gel bana
dişlerimde bir koloni besliyorum
gel ömer'in kapısını dik ağzıma
akrebin peşindeyim
her an düşebilirim
ya israfili bul gel bana
ya da üfle benim suruma
6 Haziran 2012 Çarşamba
Safari
kuşlara şarkı söylüyor bahçede kedi
aslanlarda ağlamadığım bir antilop sevgisi
balıkların üzerinden insin artık her gemi
sende bırak kovalamayı tom, haklı jerry
âşık oldum, vacip olsun diye gönlümün katli
biraz daha görmezsem ayılırım belki, gözlerini
istanbul'u bir şair fethetti mahlası; avni
yâr odur, gözleri gibi büyük olmalı kalbi
unutmaya çalışmak sanki unutmaktan daha iyi
biraz daha düşünürsem yitirebilirim dengemi -akli-
gönle kulaktan şifa olmaz der shakespeare'i
her şey olacağına varsın mutlu olsunlar
hayat fani
aklımdan çıkıp gönlüme giriyor yârin hayali
saçları bakır, belki bir nehir deme, olsun boyu selvi
kürk mantolu bir madonna sevmiş raif efendi
uykum bile benden kaçarken sana kızamam ki
"üstat" kelimesine inanmam öğrenileceklerin sonsuz olduğu dünyada"
der, bruce lee
nefesini tut, kapındaki düşman vasili!
kalbi kadar yumruğu da büyük bir şampiyon muhammed ali
kılıcı zalimden, kalemi kılıçtan keskin şah hazret-i ali
2 Haziran 2012 Cumartesi
Gel bi'şeyler yap
belki ölemem zamanında
sen gel bi'şeyler yap
bi oyun kur
mesela
uçurumdan at
zayıflık değil bu sıkılmak
bir sahilde durup beklerken
köpeklerin toplanması gibi yaşamak
inançsız bir file dönüyorum yavaş yavaş
yönümü bulmama yardım et
hiç olmadı
gel bi'şeyler yap
"içim iyi değil sana"
gel bi'şeyler yap
bi' kafatası çıkar topraktan
gel kafama tak
bu ölmüş kafa da kiminse
git sahibine bırak
25 Mayıs 2012 Cuma
Müslüman
Penceremden hayatı gözlüyorum
Elimde ucu dişlenmiş kuru kayısı zaman
Gün batımını çiğner gibiyim
Buruşmuş dudaklarım arasından
..
..
Saçlarım yüzüme dokunuyor
Perdeler akıyor omuzlarımdan
Akşam vakti huzur esiyor sokaklarda
Ölüm lambanın hep yeşil yandığı yer!
..
..
Mutlu sona yaklaşıyorum domur domur
Güller açıyor nevresimde, yorganımda
Bedenim kendini tazeliyemeyegörsün /ne çıkar
Ruhum ihya oluyor, kalbim müslüman.
24 Mayıs 2012 Perşembe
Katilim Caiz
içimde istasyonlar işletiyorum
gemiler ve trenler kaçırıp kalp ve damar yollarına
seferler düzenliyorum çok uygun fiyatlara
-istersen bir ara uğra-
adımı bir katliama karıştırıp geliyorum
katledilmezsem, seviyorum
içinden geçenleri içimdekilerle birleştirerek
seyrediyorum dünyayı
ölmek kolay sanıyorlar
seni her gördüğümde ben tekrar ölemiyorum
kitaplar arasında gül besliyorum
bütün dertleri bir bir geçip, sende(n) kalıyorum
her gün erkenden uyanıp seni göremezsem
ve geçerken yanımdan ayakkabıların
kalbime bir ayakkabı topuğu saplıyorum.
13 Mayıs 2012 Pazar
Uykuluk
Şiir peşinde şiir peşi
Peşi dedimse nerde eşi?
Gördü güldü güneşi
Aranan bu çak beşi
Bulduysa yanıldı
Kaybetmeyen bulur mu?
Cüda yok, yok cüda yok
Kanat var. Ankanın, güvercinin.
Bir de sanat var
Hepsinde olan cevizi yiyene
Kabuk anlatmayın, dikkat söyleyene
İsterim yükselmeyi, kibir nereye gidecek?
İsterim yükselmeyi, kibir nereye gidecek?
Ya haset
Yakarım beni yakmadan
Soğuk yangında
Yakarım beni yakmadan
Soğuk yangında
Ve aşk.
11 Mayıs 2012 Cuma
Sudan Sebepler
karın boşluğunda kelebek kolonisi katlediliyor
yâri görünce
yâri görünce
böyle olur demiş şair
erkin koray da söylemiş,
"durma koş ardından" sevince
"durma koş ardından" sevince
gönül dağlanıyor göz görünce katlanıyor gönül,
bilmem kaç bin kere
bilmem kaç bin kere
sudan sebepler arıyorum seni sevmeye
ellerin tutuşuyor bir hayalde, ellerimle
sebepleri döküyorum sonra sularla birlikte
tutuşan ellerime.
çapraz koşu yapıyorum ciğerden kalbe
gönlün ceza sahasına yar girince –daha nazik, burası abdominal bölge-
şık bir çalımla geçip ciğeri
teke tek kaldım derken yürekle
düdüğü çalıyor annem; “tabağındakileri ye!”
sözü dinlenir annenin
cenneti ayağının altında bilince
anadan geçilmez hasan! yâr tembihleyince -
“çay demledim,” deyip ekliyor bir ses; “içmeden gitme.”-
“çay demledim,” deyip ekliyor bir ses; “içmeden gitme.”-
çay içilir, düşman bile demleyince
harareti de alırmış, artık nereye götürürse
bunlar bizi ilgilendirmez sen gülünce
iki şahit yeter, her yer saray bize.
Sanat devlet içindir
sanat sanat içindir,devletse toplum için...
devletin sanatla olan ilgisi ancak toplumsal düzeyde kalabilir.
aksi halde "sanat devlet içindir" gibi absürd bir temellendirmeye gitmek zorunda kalınır ve sanat da devlet de asli vasfını yitirir.
devlet, bünyesinde barındırdığı insanların hayatını minimalize ederek, sınırlar koyarak ancak ve ancak süründürebilir.
devlet bu amaç için mi vardır?
devletin gayesi, insanların hayat standartlarını daha iyiye götürmek, refahı ve huzuru en üst düzeyde sağlamak değil midir?
devlet güvenlik adına muhafazakar bir tutum sergileyebilir. bu tutum çeşitli algılar tarafından eleştirilebilir, yadsınabilir hatta yok sayılabilir.
devlet, devamiyetini sağlamak adına muhafazakar bir takım kararlara sahip olabilir; bunlar mevcut durumların gerektirdiği tedbirler olabileceği gibi muhtemel tehditlerin bertaraf edilmeleri için de olabilir.
sanatın sınırlarını belirlemek isteği bunların hangisine girer?
sanat ve felsefe minimal şartlarda yaşamak zorunda olan kalabalıkların tasasında değildir hiçbir zaman.
sanat felsefesi ise aristokrat bir kavramdır ve sanatla felsefenin kesiştiği daracık bir alandır.
bu ülke körlerin ve sağırların birbirlerini ağırladıkları yer olma vasfını da yitirmeye başladı.
artık körler, duymuyorsunuz diye sağırlara kızarken, sağırlar da görmüyorsunuz diye körlere sataşır oldular.
bir öğrenci üniversitede hocasına aydın olmak için ne yapmam gerek diye sorar.
- üç üniversite bitirmiş olmalısın.
- hangileri onlar?
- hayır hepsini sen bitirmeyeceksin! ilkini deden, sonrakini baban üçüncüyü de sen bitirmelisin.
işçi ailesinden gelen birinin devlet başkanı olması bize sinematografik bir haz verebilir.
bundan fazlasını hissetmek kişinin kendi tembelliğini gizlemesinden başka ne olabilir?
bizler modern pazarlamacılık stratejileriyle kuşatılmış insanlar olarak daha iyisinin olmayacağına inandırıldığımız için daha kötüsünden korunmaya itilmekteyiz.
şiddet eğiliminin günden güne arttığı mükemmel bir ülkede yaşıyoruz.
korkunun ecele faydasının olmadığını bildiğimizden korkunç şeyler yaşamamak için kendimizi evlere, sitelere, güneşe hapsediyoruz.
hakkımızı yiyenleri Allah'a havale edip hakkımızda hayırlı olanın bu olduğuna kendimizi ikna ediyoruz.
anlaşılmak gibi bir derdimiz yok.
anlatmak, farkımızda olmalarını sağlamak ve her şeye rağmen aslında bizim de insan olduğumuz ön kabulünü görmekten başka gayemiz var mı ?
freudyen bir yaklaşımla, devlet ana'nın zulmettiği eksik-yetersiz kişiler olarak, kendimizi ona kabul ettirmeye, onu memnun etmeye -huysuz ihtiyarın teki olduğunu bilmemize rağmen- çabalamamızın sebebi ne?
muhafazakar sanatla daha büyük bir ülke olmanız modern algılamalarla imkan dahilindedir.
ancak modern devletlerde insanlar sayılardan ibarettir.
nitelikleri hiç mi hiç önemli değildir zira verdikleri oy anayasal olarak eşittir.
bir devlet başkanının bir köyde yer sofrasına oturup ev halkıyla yemek yemesi ne devlet başkanını yüceltir ne de hane halkını...
bir sanat eserinin karşısında devlet başkanıyla halktan birinin aynı estetik hazzı duyması ise her ikisini birden yüceltir.
bu yüceliğe erişmek, sanatta muhafazakarlıkla sağlanacaksa, bunu ne sağırlar görür ne körler duyar.
bu tartışma bir transatlantiğin çocuk havuzunda yüzdürülmeye çalışılmasından daha anlamlı değildir.
7 Nisan 2012 Cumartesi
iyi dertler arkadaşlar
ey tüm geçmemişliğim buradayım şimdi
gençliğimin baharında
yeni geldim, biraz duralım
kaç oldu bu saymadım -sayılarla-
baharları saymaya, sayılarla kıyaslamaya kıyamadım
iki martı alıp simitlere atalım önce
sonra müsait bir yerde göğe bakalım
kağıt kalem alalım unutmadan
adını fısıldarım
gemi yaparım kağıtlardan
olmadı uçak yapıp kaçarım
anlatamazsam derdimi buruşturup atarım.
içim sığmayınca içime, içimi dökerim içine
kelime kelime
bütün kelimeleri sana bağlar sonra şiir yaparım.
bir kelamın duyup ağladım
mürekkebi kağıda döküp sonra,
bir miktar kanadım
tedavilere cevap vermedi uçamayan kanadım
merhaba tanışamadığımıza memnun olmadım
kan adım.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)











.jpg)

