10 Şubat 2013 Pazar
29 Ocak 2013 Salı
çekilmemiş film replikleri
28 Ocak 2013 Pazartesi
Tabii ki
senle ben, dediğin nedir bilinen
ufacık sobacık, kaşıklar, bir ev
başımız girerse ölür direnen
olmasa şiir de fuzuli türev
.
13 Ocak 2013 Pazar
10 Ocak 2013 Perşembe
KALK KUDÜS'E GİDELİM SEVGİLİM
Bazı şehirleri özlemek, tek gözlü bir odaya toplaşıp, annenin yaptığı sıcak tarhana çorbasıyla ısınmayı özlemek gibidir.
O şehirlerin sokakları,annenin ellerine benzer.Ağrıdan çatlayacak gibi duran alnını okşar durur gecenin bir yarısında. Annelerin duası varsa, şehirlerin de duası vardır mırıldanıp durduğu.
Bu başağrılarım beni öldürecek biliyor musun?
Kalk Kudüs'e gidelim sevgilim. Tanrı şehrine gidelim.
Tanrı bizi gözetsin, korusun, kollasın Kudüs hatırına.Kalbimizin ağrısı, başımızın ağrısı, ruhumuzun ağrısı hafiflesin şehre yaklaştıkça.
Tarhana çorbası içer gibi içimize çekelim, gökyüzünde yaratılıp, yeryüzüne indirilen bu şehrin sokaklarını. Kudüs'ün bulutlarından tesbih yapıp 'Subhanallah' çekelim.
Peygamber sükunetine erelim şehrin sokaklarında. Tur'a çıkalım. Bağıralım, boğazımızı yırtarcasına; "Rabbimiz biz de aşk ehliyiz bize de yüzünü göster!"
Tur Dağı paramparça olsun, kalbimiz paramparça olsun aşktan.
Kalk Kudüs'e gidelim sevgilim.
Meryem sırtını o ağacın gövdesine yaslayıp, bir intifada doğursun.Alnında biriken terleri silelim. Ellerinden sıkıca tutalım.Rabbimiz kuruyan ağacın dallarına meyve versin.
Yahya peygamberin yanında büyüsün çocuklar. Elleri taş tutacak yaşa gelsin. Kalpleri aşk tutacak yaşa.
Sokaklarına atalım kendimizi. Adımızı söyleyelim kontrol noktalarında. Horlanalım, ezilelim, bekleyelim saatlerce. Vazgeçmeyelim inatla.
Kalk Kudüs'e gidelim sevgilim.
Çöp bidonlarının arasında dolaşalım. Bak şu küçük çocuk var ya vuracaklar onu! Hani babasının arkasında duran. Başını babasının sırtına dayayan çocuk. İşte o! Vuracaklar birazdan onu. Çöp bidonlarının arasında dolaşalım. Endişe etme çocukların kalbine değen kurşunlar sekmezler hiçbir yere.
Mescide gidelim. Yıkılacaksa üzerimize yıkılsın boşver. Sen elimi sıkı tut korkma.
Mescide gidelim Bir bayram namazı kılalım şehirle birlikte. Zekeriyya'nın yanında saf tutalım. Ve Musa'nın ve İsa'nın ve Yakub'un. Bekle birazdan Ömer de gelir buralara.
Şu beyaz sakallı adamı görüyor musun? İşte onun tekerlekli sandalyesini itelim birlikte. Nereye gitmek istiyorsa oraya. Hayfa'dan aldığımız portakalları ikram edelim, o çok sever.
Birlikte Zeytindağı'na çıkalım, şehre bakalım doya doya.
Kalk Kudüs'e gidelim sevgilim.
Tanrı bizi gözetsin, korusun, kollasın, Kudüs hatırına. Kalbimizin ağrısı, başımızın ağrısı, ruhumuzun ağrısı hafiflesin şehre yaklaştıkça.
(BİR ADAM GİRDİ ŞEHRE KOŞARAK/TARIK TUFAN)
Etiketler:
Kudüs,
mor boya kalemi,
ülkü alko
16 Aralık 2012 Pazar
keşke...
uyusam bir uyansam 3 yaşımda olsam annem babamla evli olsa evimiz pazarbaşında olsa gülderen teyze komşumuz olsa öğlenleri çaya çağırsa dayımlar üst sokakta otursa babam bize bisiklet alamasa annemden habersiz halamlara gitsem dönünce dayak yesem abim bana tavşanlı makas alsa kavga edince geri alsa ekmek almaya gidip tipitip alsam anneme evde buldum desem annem yutmasa çorapsız geziyorum diye babama gammazlansam ablam kevser suresini ezberletse babam elifbayı öğretse o yazlık eve tatile gitsek büşra orada emeklese buruş yumuk yüzünün fotoğrafını çeksek bilal çişini kaçırsa sokaktan küfür öğrensem abim annemden korusa babam eve iş getirse yetiştirmeye çalışsak komşular yardıma gelse agah abi özalın resmini çizse biz kütüphanesini karıştırsak abimle rekorlar kitabını indirip en uzun bıyıklı adamı bulsak halam çay tabağından çay içirse melek ablam saçlarımı tarasa beni parka götürse yaşar abim abimi ağlatsa eniştem söylenip dursa teyzem mavi trene binip konyadan gelse valizinden hediyeler çıksa üsküdara yürüsek kanaatten dondurma yesek kız kulesinin karşısında çekirdek çitlesek üsküdar saçma karman olmasa çarşı cıvıl cıvıl olsa ibrahim amca ölmese ismaille selman kanka olmasa beni de aralarına alsalar çift kale maç yapsak abim beni taraftar yapmasa bir kere de kaleci olsam dedemin saçları gri olsa beni okula bıraksa kestirmeden gitsek ben ona yetişmek için koşsam abim tenefüste bahçeye çıkarsa 4. sınıflarla yakalamaç oynasam yere düşmesem çenem yarılmasa 4 dikiş atmasalar okul dönüşü tülay benimle yürüse doğum günüme gelseler bir kere doğum günü yapsak babamdan atari istemesem babam atari almasa babam hiç kızmasa annem üzülmese ablam ağlamasa bir süt abim olmasa salih adını duymasam 14 yaşım gelmese doğuştan çirkin olsam babam anneme dönse kimseye yoldaş olmasam b alfabeden silinse adım meryem olmasa meryemleşmesem meryemce işler gelmese başıma meryem orucu tutmasam iftira olmasa iftiranın kökü kurusa iftira suya düşüp boğulsa meryem olmayı bilmeyen sussa.
2 Aralık 2012 Pazar
huzur...
Bütün dünyayı görüyorum ben buradan..
Kocaman ışıltılı tepeler,
Ve aralarından geçen gemiler...
Ezan sesi geliyor her taraftan...
Ruhum dinleniyor diyeceğim ama,
Düşünüyorum da hiç de öyle değil..
Yağmur da yağıyor bir yandan,
Her damla yalnız göğün içinde,
Sonradan birleşiyor,
Toprağa can oluyorlar...
Gece, ne kadar siyah...
Kocaman ışıltılı tepeler,
Ve aralarından geçen gemiler...
Ezan sesi geliyor her taraftan...
Ruhum dinleniyor diyeceğim ama,
Düşünüyorum da hiç de öyle değil..
Yağmur da yağıyor bir yandan,
Her damla yalnız göğün içinde,
Sonradan birleşiyor,
Toprağa can oluyorlar...
Gece, ne kadar siyah...
30 Kasım 2012 Cuma
sesin tersi
ben bugün bir ses duydum.
bir kulağımdan girip,
diğerinden çıkmayan.
diğerinden çıkmayan.
bir ses duydum
kelimeleri baştan okutup,
kalemi tekrar yazdıran.
kelimeleri baştan okutup,
kalemi tekrar yazdıran.
ses duydum.
duymadığım her gün için
sağ kulağımı çınlatan.
duymadığım her gün için
sağ kulağımı çınlatan.
-bir ses-
kilometrelerce uzaktan
gönlüme kayıt yaptıran.
-ses-
tersten okunduğunda ve
yazıldığında aynı kalan.
duydum,
bugün ve bundan sonraki hayatımda,
unutulması mümkün olmayan.
gönlüme kayıt yaptıran.
-ses-
tersten okunduğunda ve
yazıldığında aynı kalan.
duydum,
bugün ve bundan sonraki hayatımda,
unutulması mümkün olmayan.
15 Kasım 2012 Perşembe
YENİ YILIN KUTLU OLSUN GAZZE!
Bir yıl başı gelir noelsiz, babasız, ışıltısız, partisiz, alkolsüz bir yılbaşı... mütevazidir bizim yılbaşımız gösterişi yoktur müslüman ülkelerde sessiz sedasız gelir, geçer Hicri'dir. Kameri'dir.
Hicretin mütevaziliğini, sıkıntısını taşır üstünde. Hicret kadar zor günler yaşanıyor yine... ve birileri kutluyor bunu Mekkeli müşriklerden daha zalimce.Gökyüzünde gösteri var.Büyük gösteri... Havai fişek değil bunlar, savaş uçaklarının bomba gösterisi yeryüzünü ışıl ışıl aydınlatırken, beraberinde yakıp kavuran... evleri, insanları ve yürekleri...
Dünya öyle sessiz ki bu gece sadece bomba sesleri duyulamakta.Sen olmasaydın olmazdık diye onkasımlarda sosyal medyada kıyamet koparanlar suskun, Elimize bayrakları alıp Fatih Camii avlusunda toplanıp 2 slogan atıp eve gidip yorganını çekip, sıcak yatağına girip uyurken Gazze üstünde ateş yorganlarıyla yanıp kavrulmada. Filistin sen kar toprağı, yoğur gazabını Yaradan'ın...
Haberler'de manşet '!srail Gazze'yi vurdu.' 'Diyanet İşleri Baaşkanı hicri yılımızı kutladı!... Muharrem içinde bir Kerbela daha mı görmeli bu ümmet, bir vahşet bir yıkım daha. Biz ise seyirci.Ahmet el-Caberi gibi Furkan gibi olamadıktan sonra nerde bizim cihad ruhumuz?
Dünya'nın çıtı çıkmamakta. Bir-leşmiş milletler kulağına pamuk tıkamış. Selman Esmerer bizim de hislerimize tercüman olarak 'Hayvanların haklarını bile koruyorsunuz, neden Filistin konusunda ses çıkarmıyorsunuz? Filistinliler Müslüman diye mi seyrediyorsunuz?'' diye sesleniyor duyurmak çabasıyla.
'Zalimler için yaşasın cehennem' sözleriyle içimizi rahatlatırken oturduğumuz yerden; kaçarken müslüman kardeşine karşı sorumluluğumuzdan bir gün ister istemez karşısında olacağız kaçtıklarımızın. Dua et! o gün mahşer olmasın. Tüm Mazlum müslüman kardeşlerimizle birlikte aminlerde buluşmak dileğiyle bir duada...
***
1 Muharrem 1434'e Gül kokulu bir sesleniş:
Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla,
Allah(C.C) Efendimiz Muhammed (SAV) aline ve ashabına salatü selam eylesin! Sen ebedisin, Kadimsin, Evvelsin.Fazlu ihsanın çok yücedir. Herşeyi kaplayan ve herşeyin sığınağı olan, cömertliğin çok yücedir. Yeni yıl gelmiş bulunuyor. Bu sene içinde bizi şeytandan. Onun dostlarından ve ordularından korumanı istiyoruz.....(Dualar veZikirler s.107Mahmut Sami Ramazanoğlu-Erkam Yay.)
Etiketler:
1 muharrem 1434,
gazze,
mor boya kalemi,
ülkü alko,
yeni yıl
Duygu Durum Bozuklukları
Hiçbir şey olmadığını
hissettiğin zamanlarda hiçbir şey yapmak istememek ve hayatının hiçlerle dolu
olması nasıl da komik bir şey... Her şey herhangi bir şeyse senin hiçbir şey
olamaman nasıl bir paradoks? Yine böyle saçma şeyler düşündürten bu duygu bozukluğunun
farkında olsa da insan yine de böyle saçma şeyler düşünmeye devam ediyor ya
hani o da ayrı bir paradoks. Hayatın paradoks ve şeylerle dolu olduğu bir an ya
da anlar sıkça nasıl yaşanabilir? Sürekli birbirine çıkan şeyler değil mi bu
şeyler? Bu şeyleri yaşadıkça duygu bozuklukları, duygu bozuklukları oldukça bu
şeyler...
Kurtulmak isteyenler var
hep bu şeylerden bir de kabullenenler. Acaba hangisi daha salak, hangisi daha
cesur, hangisi daha akıllı... Düşünüyor insan en başta neden düşülür bu paradoksun
içine? Çıkar yolları var elbet bilindik günümüz güncel psikolojisinde sanata
yönelmek, hobilerle uğraşmak, yoksa eğer hobi bulmak kişiliğine uygun şekilde...
Kabullenmek bir çözüm mü diye düşündüğün zaman yine insanın karakterine uyan
bir durumsa mesela gizemi ve acı çekmeyi seven, bu duygularla bu durumlarla
yaşayabilen insanlar için evet bir çözüm.
Normal diye tabir edilen
durumlar incelendiğinde sadece yaşamak için çalışmak, iş yapmak olduğu görülür
bana göre. Hayatta amaçlar vardır ve bu amaçlar hep zordur, ulaşılması güçtür.
Tüm bunlara erişebilmek için önce hayatta kalmak lazımdır. Bunun için para ve
sonuç olarak iş... Normal durumları böyle değerlendiriyorsak yani hayatın büyük
bir bölümü amaca ulaşmak için hayatta kalabilme çabalarıyla geçiyorsa bu zaten
kabullenmesi zor olan bir durum değil midir? Yaşamak, sadece yaşayabilmek her
insanın doğal, anayasal, tanrısal ve birçok yönden sadece "hakkı"
değil midir? Bu noktada isyana sürüklendiğinde insan döneriz yine o şeylere...
Yine paradoksa… Bu normalite içerisinde uyur insan, dünyanın büyük bir kısmının
yaptığı gibi ki aslında kafayı yememenin de bir yoludur bu, en başta gözlerini
ve kulaklarını, iyice incelendiğinde de beynini kapatmıştır. Görmez, duymaz ve
en sonunda hissetmemeye başlar...
Acı, güzellik, yemek
yeme zevki, hayatının paylaşıldığı eş... Bu kavramlar hayatta kalma süreci
içerisindeki insanın doğal kavramlarıdır, eksikliğinde sadece şaşkınlık
hissederler. Anlam veremezler. Ama dışarıdan bakıldığında fazla derinlerine
inilmeden mutludur onlar... Mutlu bir aileleri, güzel akşam yemekleri,
derslerinde başarılı çocukları vardır... Güzel görünürler.
Paradoksa düşen
insanlarla, normal diye tabir ettiğimiz insanlar karşılaştırıldığında iki
tarafın da aslında normal olmadığını düşünür birçoğumuzda. Oysa insan dünyadaki
diğer canlı varlıklardan bir yönü ile ayrılır o da düşünebilmesidir. İki ayrı
paragrafta iki farklı canlı anlatıldı dolayısı ile düşünen insan, düşünmeyen
insan.
Şimdi tekrar inceleyelim;
yaşamın doğal hakkı olduğunu savunan ve bunun farkında olan, bunun için
savaşmanın gereksiz olduğunu, çalışmanın gereksiz olduğunu düşünen, düşünebilen
insanlar paradoksta, düşünmeyenler ise uykuda... Seçim sizindir... Tüm bunların
çözümü de yazıda da hiç geçmediği gibi hayata geliş amacıdır. Bunu bulan, bunu
çözen insan, aklının da yardımıyla güzel uykusuna olması gerektiği yerden devam
edecektir. Her insanın biraz uykuya ihtiyacı vardır, uyumalıdır da. Ama
uyunması gereken süreç ve görülecek rüyalar insanın elindedir.
14 Kasım 2012 Çarşamba
Vahamet Çökünce
bu şiirde kayboluyor hissim
sırtıma yük yapan korkularımı almışım
gözlerim yaşla dolu
yürüyorum
zorla bu yolu
ne korkusu!
geçmiyor ki, ürküyorum
korkum çok, arttı
huzuru arıyorum
rüyalarım sürüyor
ona yoruyorum
gel diyor bir kez
ben susuyorum.
sırtıma yük yapan korkularımı almışım
gözlerim yaşla dolu
yürüyorum
zorla bu yolu
ne korkusu!
geçmiyor ki, ürküyorum
korkum çok, arttı
huzuru arıyorum
rüyalarım sürüyor
ona yoruyorum
gel diyor bir kez
ben susuyorum.
-Sena-
Nazire yapan dostlarım hep var olsun diye de dua ettim kendime.
12 Kasım 2012 Pazartesi
Zulmet Çökünce
bu şehirde kayboluyor ismim
sırtıma tüm savaş çocuklarını almışım
ceplerim taşla dolu
yürüyorum
sonra bu koku
kan kokusu
geçmiyor ki, üşüyorum
dengem yok artık
ışığı arıyorum
adımlarım büyüyor
sana koşuyorum
seni diyor herkes
ben susuyorum
8 Kasım 2012 Perşembe
'Kün'
2 ahiret yolcusu; biri seksensekiz diğeri seksenbeş yaşında, uzun zamandır devam eden bir yoldaşlık, arada bir sıla-i rahimle giderilen özlemler... Aynı köyde yaşamalarına rağmen yaşlarının getirdiği imkansızlıklar nedeniyle, bayramdan bayrama birbiriyle görüşmek zorunda kalan, dünyanın tüm çilelerini çekmiş biri sekiz diğeri altı çocuk annesi iki kadın. Artık ayrılma vakti, biri sağlık problemleri sebebiyle terketmekte köyü. Bir veda sahnesi yürekleri parçalayan: ölürsek bir daha görüşemeyiz diye titrek ellerini öylece bir sıkış, öylece bir sarılma. 'Ölüm gelir de bir daha görüşemezsek bu dünyada' düşüncesini iliklerinde hissetmenin ne demek olduğunu bilen iki kadın... Ölmeyi bu kadar yakınında hisseden, oturup hergün Azrail'i odalarında bekleyen iki kadın...***************************
Hak Teala Azrail'e:
- Ey üstün melek! diye buyurdu. "Sen bu kederli dertli insanlardan canını alırken en çok kime acırsın?"
Azrail:
"Canlarını aldığım insanların hepsine acırım! Fakat Allah'ın emrini ihlal etmekten çok korkarım! Hatta canını almak istediğim gence o kadar acırım da; keşke Allah, onun yerine beni kurban etseydi!" dediğim bile olur.
Bir gün bir gemi coşup köpüren, kuduran dalgalar arasında bocalarken emir aldım, gemiyi paramparça ettim. Allah'ım O gün Sen bana :
"Gemidekilerin hepsinin canlarını al!" diye buyurdun. "Yalnız, yolcular arasında bulunan bir kadınla bir çocuğun canlarını alma; onları bırak!" dedin!
Her ikisi de bir tahta parçasının üzerinde aciz bir halde kalmışlardı. Azgın ve hırçın dalgalar, o tahtayı sürüp götürmede idi.
Derken:
"Anasının da canını al!" diye emrettin. 'KÜN:OL' emrine uy da, çocuğu yapayalnız bırak!" buyurdun.
Çocuğu anasından ayırdım; ama Allah'ım sen de bilirsin ki bu bana pek acı geldi!
Vazife gereği ben çok acı yasların feryatları,ahları içinde kalmışımdır. Fakat o çocuğun kalbimi yakışı hiç aklımdan çıkmadı...(Mesnevi c:6 beyt: 4797-4805)
Bir mürşidin sözleri çınladı kulaklarımda,
'Ölümler kelimesiz dersler.. duygulu, hassas insanlara en etkili hatiplerden daha mükemmel, ibret, hakikat ve hikmet gösterirler.'
Ve bir ayet Sure-i Mülk'ten :
"O hanginizin daha güzel davranacağını denemek için ölüm ve hayatı yaratmıştır." ve "Nerde olursanız olun ölüm size ulaşır!"... (en-Nisa 78)
Etiketler:
KÜN,
mor boya kalemi,
ülkü alko
23 Ekim 2012 Salı
İsmail Bedelinde Kurban
![]() |
| İsmail'in kurban edilişi, temsili |
Hikaye, bir koçun kurban edilişiyle sona eriyor. Bu, Yüce Allah'ın tarihin en büyük insan trajedisinin sonuna ilişkin dileğidir - birkaç aç insanı doyurmak için bir koç kurban etmek.Sen de İbrahim gibi kendi İsmail’ini getirmelisin Mina'ya. Senin İsmail’in kim? Ancak sen bilebilirsin, başkası değil. Belki eşin, işin, yeteneğin, gücün, cinsiyetin, statün vs. Ne olduğunu bilmiyorum, ama İbrahim’in İsmail’i sevdiği kadar sevdiğin bir şey olmalı. Senin özgürlüğünden çalan, görevlerini yerine getirmeni engelleyen, seni eğlendiren, hakikati duymaktan ve bilmekten alıkoyan, sorumluluk kabul etmektense meşrulaştırıcı sebepler ürettiren ve seni sadece gelecekte senden gelecek yardım için destekleyen ne varsa; işte bunlar onun işaretlerindendir. Onu arayıp bulmalısın. Eğer Allah'a yaklaşmak istiyorsan, İsmail’i Mina'da kurban etmen gerek.
İsmail’in yerine geçecek koçu (fidye) sen tespit etme, bırak Allah sana yardım
etsin ve bir hediye olarak göndersin. O, koçu ancak bu şekilde kurban olarak
kabul eder. Koç ancak İsmail’in bedeli olduğunda kurbandır; yalnızca kurban
olsun diye koç boğazlamak ise kasaplıktır."
8 Ekim 2012 Pazartesi
Misafir
"Bütün kadınlar ejderhadır, ejderhalar da kadın." (Ursula K. Le Guin/Tehanu)
Hoş
geldiniz!
Ne iyi ettiniz! Bir manim yoktu. Çok vardı. Lakin diyemedim.
Ne iyi ettiniz! Bir manim yoktu. Çok vardı. Lakin diyemedim.
Haber
saldınız iyi ki. Pakladım pasaklarımı. Sakladım saçaklarımı.
Üç
yumurtayı sütle çırptım, üç yufkayı bölüp attım, yağlı peynirle katıkladım.
Yalandan su böreği yaptım.
Bir
bardak un ölçtüm. Bir bardak şekere ekledim. Bir litre sütü boca ettim.
Yalandan tavukgöğsü yaptım.
Salona
koşturdum. Süpürgeyi kuşandım. Pencereleri dayadım. Perdeleri salladım. Tozlara
savaş açtım. Uçanı yakaladım, kaçanı kovaladım.
Mavi
elbisemi giydim. Gözlerimi sürmeledim. Saçlarımı tutturdum. Yüzüme sevinç
kondurdum. Hepinize de yutturdum.
Masam
yok, sehpada yersiniz. Vitrinim yok, kitaplığı süzersiniz. Televizyonum yok,
beni izlersiniz. Havadisim yok, konuyu siz seçersiniz.
Papris
Palas’a gidemedim, dedikodulardan habersizim. Nesst Cafe’de gezemedim, bu ara
meteliksizim. Çatmagül’ü seyredemedim, dizilere dirençsizim. Bu arada, suçu
neymiş? Bir türlü çözemedim.
Zuhal
villaya taşınmış. Merve açılıp, saçılmış. Nadide cipini yenilemiş. İhsan Bey
saç ektirmiş. Gül’ün kızı boşanıyormuş. Taci Bey kaşınıyormuş. Bu yaşta ne
evliliğiymiş? Allah şaşırtıp, düşürmesinmiş.
Çayınızı
tazeleyim mi? Açık doldurayım bari… Bir dilim daha almaz mısınız? Belki
çenenizi kaparsınız. İki dakika mola versek? Ezan okunuyor, dinlesek? Anladım,
susmayacaksınız. Rüyamda bile hortlayacaksınız.
Yalancı
su böreği yaraştı midenize. Yalancı tavukgöğsü kâr etmedi dilinize. Dursun mu
bu misafirlik, gözünüze, dizinize?
Güle
güle insancıklar! Çok tefekkür ederim. Buyurmayayım işim var, azcık kafamı
dinlerim.
Hadi
hoş gidin, beş gidin. Yüz gidin, bin gidin. Beni öldü bilin. Hayattan
soğuttunuz yemin ederim!
1 Ekim 2012 Pazartesi
Eksik Bi Şey
Söyleyecek çok sözüm var ama kuracak cümlelerim eksik. İki satır yanyana gelince dünyanın en eğreti anlamını ifade eder gibi bakıyorlar hislerimle alay edercesine.
‘Bizimle bunu mu
demek istiyorsun? hahaha hadi be ordan sen de! Sen kim yazmak kim?’
-Susun lütfen
kırmayın daha fazla gururumu, çimlenen
cümlelerimden oluşacak paragraflarımı küçümsemeyin . Susun işte!
Kelimelerimi beyin damarlarımdan akıtacak uygun neşter
arıyorum ama çok da korkuyorum akacak olandan, içimin dışa sızmasından. Öyleyse
neden bu istek? Bile bile bıçak altına
yatılır mı? Bir türlü uygun kelimeler
gelmiyor ve hezeyanımı susturmak için
uygun müziği arıyorum ki kulaklarımı tıkasın duymayayım alay edişlerini.
Kırgınlığımı kızgınlığımı anlatmak istiyorum işte engel
olmayın bana. Anlatmaya çalışıyorum birilerine, yakınım dediklerime. Ama olmuyor
işte istediğim cevaplar yok hiçbirinde, çözümler yok. Çözüm, cevap aramak da niyeyse? Olmuşsa
vardır hayır deyip susabilme olgunluğuna erişememenin verdiği bir kıvrantı kalbimdeki ve
kıvrıldıkça suyunu boşaltan sünger gibi
bir hüzün akıtma seromonisi gözlerimden.
Sayıp sövesim geldikçe zahirdekilere, kilit vurma isteği doğuyor dilime ‘Sus ve
olana razı ol!’ yap hadi bunu, kolaysa
yapsana! Demesi kolay. Bütün küllendiğini zanettiğin sınanmalarının bir
anda oluşan hava akımıyla yeniden alev
alıp kalbini cayır cayır acıtması. Ey
sınanma ateşleri serin ve selametli olun artık! Dayanamıyorum hepinize aynı
anda! Hepiniz birden aritmik bir kalbe sebep oluyorsunuz, belki de arkasından
iş çevrildiğini sezen bir kızın çatırdamış güven duygusuna, ya da etrafınca anlaşılamayan, melankolik , soğuk
yüzlü donuk bakışlı ruh buzullaşmasına
sebepsiniz. Benim dünyamda buzullaşma
her gün artıyor balkanlardan hiç sıcak
hava alamadım Sibirya'nın etkisi geçmek bilmedi işte!
Elimden düşürmemeye
çalıştığım hediyemle dilimden düşürmemeye çalıştığım virdlerimle dayanma
çabalarım var işte benim de!
Küreklerimin boşa gitmesi
vesvesem de var bir yanda. Hep
gelgit hep gelgit. En sert şarkılarımı fırlatmak isterdim beni üzenlerin
üstüne Hiroşima niyetine; ama yapamayacağım ben bunu Amerika kadar gaddar olup sizi masum Japon halkı addetmeye hiç niyetim yok
O’na havalelerim var bu diyarda görülemeyecek hesaplarım var.
Benden size bir avuç
dua ile
bir surenin sıcaklığına
bırakıyorum kendimi….
‘1 - Biz senin için (mutluluğun) göğsünü açmadık mı?
Etiketler:
eksik bişey,
mor boya kalemi,
ülkü alko
30 Eylül 2012 Pazar
Noter Onaylı Ruhlar...
Noter onaylı ruhlar arasında gezindim bu gün elim erdiğince. Karanlık bir odada, Türk Sanat Musikisi esiyordu, koyu kahve perdeler salınıyordu loş odanın yanaklarında. Yalnızca ben konuşuyordum, diğer her şey hal diliyle yetiniyordu halleşmeye. Ya bedenler kurumuş, ruhlar iskelete yapışmış vıcık vıcık bir hareketsizlik ya da sıradan yollara mudaane etmeyen kutsal ve pahalı ruhlar, bedenlerini geride bırakmış sessiz sakin sürdürüyorlar hayatlarını. 'Noter nasıl olunur diye düşünmeden edemedim bu gizemli odaya girince. Halihazırda benliğim koşarak yetişti anıma ve uçan dimağımın altına kıymetli bir iman halısı yerleştirdi; KADER. Meslek edinmek, meslek sahibi olmak, mesleği olmak veya meslek okumak... Bu bağlamı da hastalıklar sınıfına dahil ettim. Kişinin kanser olası DNA'sına çoktan işlenmiş ise meslekler de ruh gergefine işlenmiş kader ışıltıları olabilir en nihayetinde. Yani benim öğretmen olmam, kaşları ile iletişim kuran amcanın da noter olması hastalık bahsiyle aynı kapıya çıkmaz mı? Mirdad ( Hz. İsa'nın sahabisi) demez mi öküzün midesini deşmesini istemeyen kula öküz yanaşmaz. Kişi bunu neden ister peki?ünki özü için deşilmekten daha hayırlısı yoktur. Demem o ki; insan olarak en verimli halimiz anımızda sırlanmıştır. Kaşları ile iletişim kuran amca noter olmalı, ben de onay bekleyen öğretmen.'
Ümit
Gazze'ye...
Gökyüzü güzelmiş. Öyle diyorlar. Hangisi? Bizimki değildir herhalde.
Gökyüzü güzelmiş. Öyle diyorlar. Hangisi? Bizimki değildir herhalde.
Yüzünü yıkamıyor mu ne? İs pas içinde. Bulutları kuru kuru.
Yağmak bilmez günler boyu. Bazen bir değişik yağıyor; ağaçlar, evler, insanlar
karışıyor. Karanlık çöküyor.
Öksürüyorum. Temiz hava lazımmış ciğerlerime. Hava kirli. Başka
bir yere bakmak lazım. Ama çıkmıyoruz dışarı. Saklambaç oynuyoruz şehirde.
Kilitli bizim şehir. Anahtarı kayıpmış. Bulunana kadar idare edeceğiz artık.
Hep idare ederiz biz.
Elektriğimiz kesilir, suyumuz kesilir, sesimiz kesilir,
nefesimiz kesilir. Ama ümidimiz kesilmez.
Neden kesilsin ki? Gökyüzü gülen şehirler varmış. İnsanları
da gülermiş. Karınları tokmuş. İşleri çokmuş. Dertleri yokmuş.
Kulakları delikmiş onların. Sesimizi duyarlarmış. Kolları
uzunmuş onların. Elimizi tutarlarmış. Kalpleri büyükmüş onların. Bizi de
koyarlarmış.
Bekliyoruz onları. Annem, ben ve kardeşim. Babam çıkmıştı,
gelmedi. Tam bir hafta gecikti. Annem bana bakıyor. Kardeşim ağlıyor, ona hiç
bakmıyor. Kalk diyorum kalkmıyor. Günlerdir orada yatıyor. Üşüdü. Üstünü
örtüyorum, ısınmıyor.
Yapacak bir şey yok. En iyisi bekleyeyim biraz daha. Biraz
daha dua edeyim Allah'a. İnsanlar gelirler nasılsa.
Umarım, bir an önce gelirler…
Şubat, 2009
Şubat, 2009
19 Eylül 2012 Çarşamba
mayat
hayat bazen çok sarıyor. aşırı yaşamak istiyor insan.ama ölmemek değil.
zira ölmemekle yaşamak farklı şeyler azizem. ölmeyen insan yaşıyor değildir çoğu zaman.
film şeridine dönüşüveriyor ve replay başlıyor. saniyeler içinde gözden geçiriyorum eksik birşey var mı diye. sonra silkelenip yeni kareler çekiyorum. Senin karelerdeki yoğunluğun benim hayatımda, verimi %97'lere kadar varan tepkimelere yol açıyor.
Dünyanın geoiti Türkiye'den Kıbrıs'ı görmeye müsaade etmiyor derler. Hayatın settings'i bize düşmez de zaten. Ama sabret azizem az kaldı. Yakında kardeşini kayınçom olarak istemeye geleceğiz.
14 Eylül 2012 Cuma
Baylar, Bayanlar!
Merhaba hanımefendi!
Sizi rahatsız etmeye geldim. Hey durun lütfen… Kuşanmayın
silahlarınızı. Biliyorum “orijinal” bir başlangıç olmadı. Ve yine biliyorum
zaman, mekan ve bize öğretilenler gereği ortaya konan her çaba orijinal bir
sonuçla nihayetlenmeli. Aksi, çabayı lüzumsuz kılar!
Mı?
Hayır efendim,
reddediyorum. Orjinalliğe ulaşıp anlamı yitirmeyi reddediyorum. Ve evet bayım, haklısınız! Okuduklarımı
kusuyorum. Bunu kabul etmekten gocunmuyorum. Zira haddimi bilme gayreti
içerisindeyim. Bunu siz yapmak niyetindeyseniz öncesinde bildirmek istedim.
Şimdi indirin lütfen silahlarınızı.
Ve yine size dönüyoruz hanımefendi… Nasılsınız?
Gözleriniz nasıl? Sözleriniz ve elleriniz nasıllar? Güzel gözleriniz, güçlü sözleriniz ve bakımlı
ellerinizle pek güzelsiniz. Ruhunuz hanımefendi? Asıl bunu sormalı, asıl bunu
cevaplamalı. Ruhunuz nasıllar? Biraz zor duruyor ayakta sanki? Dizleri
titriyor, beli bükülmüş. Ne çok yüklemişsiniz ruhunuza, taşıyamıyor baksanıza.
Kim söyledi bunca yükü alın diye omuzlarınıza?
Bırakın birazını lütfen, size yardım etsinler.
İstemiyor musunuz?..
Yardıma müsaade etmeyişiniz de neden? Ruhunuzun her yanı
nasır tutmuş, saçınız ve makyajınız gizleyemiyor kırılmışlığınızı,
incinmişliğinizi…
Bunlar siz değil misiniz?
Ah afedersiniz! Siz kırılmaz ve incinmezsiniz. Güçlüsünüz
değil mi? Siz aciz ve muhtaç değilsiniz. Hatta bu kelimelerden öylesine
tiksinirsiniz ki… Siz her şeyi yek başınıza halledebilirsiniz. Siz…
Siz hanımefendi. Sistemli bir eğitim sürecinden geçtiniz.
Düşünüyormuşsunuz gibi hissettirip sizin yerinize düşündüler. Doğruyu tek başınıza bulduğunuza sizi inandırdılar. Utanma
duygunuzu reklamlarla susturup bedeninizi modernizmin öğütücü kollarına emanet
ederken kavradığınızı sandınız hanımefendi. Oysa kavranan sizdiniz, farkında
bile değildiniz. Babaannenizin örtüsü, annenizin ev hanımı oluşu sizi rahatsız
etti hatırlasanıza… Güzelliği bile onların kalıplarıyla öğrendiniz. Nasıl
olmanız gerektiği öğretildi size. Siz kadındınız…
Sizinle ne alıp veremedikleri vardı hiç anlamadım… Sırf
cinsiyetinizden ötürü diri diri gömülen sizdiniz vaktiyle, Yaradanın affettiği
günahı affedemeyen şuursuzların bir günah gibi baktıkları ve –belki hala-
kızdıkları da sizdiniz. Çok değil birkaç yüzyıl önce insan olup olmadığı tartışılan
yine sizdiniz ve cadı ilan edilip ateşlere atılan da...
Hanımefendi! Siz ne çok çektiniz… Şimdilerde size
özgürlük diye sundukları şey daha da
belinizi büküyor görmez misiniz? Sizi siz yapanı sizden alıyorlar farkında
değil misiniz? Cenneti ayaklarınızın altına veren anneliğinizi elinizin
tersiyle iterken hiç düşünmez misiniz? Ruhunuzu, güzelliğinizi alıp sizden,
yerine verdikleri hırsı ve öfkeyi daha mı çok sevdiniz? Anneliğiniz ve kadına
özgü naifliğiniz olmadığında geriye
kalan dişiliğinizle ne yapabilirsiniz? Galipsiniz kendinizce, emirler
savururken, mağlupsunuz insanlar içinde yapayalnızken...
Bir durup düşünün hanımefendi, neler için nelerden
vazgeçtiğinizi. Fakirliğinizin övüncünüz, acziyetinizin asıl gücünüz olduğunu
hatırlayın. Hazırlıklı olun; zor olacak öğretilenleri unutmak.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)












